ΣΙΝΕΜΑ: “Κοτόπουλο με δαμάσκηνα”
by LinaMargo • 07 Ιανουάριος 2012 • All, Arts, Movies • 0 Comments
Θυμάστε την ταινία Persepolis, του 2007; Της Μαριάν Σατραπί, ιρανής, εξόριστης σκηνοθέτιδας η οποία μέσω κόμιξ είχε πολλά να μας πει για τη ζωή, τον έρωτα, την πολιτική, τη μνήμη, τις αισθήσεις. Πιο πολύ αυτοβιογραφικό. Η δεσποινίς Σατραπί λοιπόν επιστρέφει με νέα ταινία, που ενθουσιάζει το κοινό του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
“Κοτόπουλο με δαμάσκηνα” ιδού ο νέος τίτλος. Η όλη ιστορία, όπως η ίδια λέει, έχει δύο θεματικές: τον έρωτα και την πολιτική. Το δεύτερο υποδόρια. Γιατί: “στις ταινίες μου μιλάω με τρόπο ήπιο και υποδόριο για την πολιτική, διότι μόνο έτσι βρίσκω λόγο να πω κάποια πράγματα για την κατάσταση στο Ιράν”. Από συνέντευξή της.
…νοσταλγικό και συνάμα παραμυθένιο κινηματογραφικό ταξίδι στο Ιράν του ’50, στα ερωτικά απωθημένα και στους χαριτωμένα παράδοξους σκοπούς της ανθρώπινης ύπαρξης.
Γιατί όνομα φαγητού στην ταινία; Διαβάζοντας την προαναφερθείσα συνέντευξη της Μαρζάν Σατραπί θεώρησα ότι για δύο λόγους έχει ονομάσει την ταινία της έτσι. Ο πρώτος είναι διότι το φαγητό αυτό για κείνη είναι -από μνήμης- σύμβολο θηλυκότητας (αφού ο θείος της το αποκαλούσε “Σοφία Λόρεν”) και η πορεία της πτώσης του ήρωα και της ανασκόπησης του παρελθόντος, ξεκινάν από το πολύτιμο βιολί που του σπάει η γυναίκα του σ’ έναν καβγά. Ο δεύτερος λόγος είναι η πεποίθηση της δεσποινίδος Σατραπί, πως “πεθαίνεις όταν χάνεις κάθε έννοια απόλαυσης στη ζωή σου. Όταν η γυναίκα του μαγειρεύει στον πρωταγωνιστή το αγαπημένο του πιάτο και αυτός αρνείται να το δοκιμάσει καταλαβαίνεις ότι έχει χάσει κάθε ελπίδα για ζωή. Το φαγητό είναι η τελευταία απόλαυση την οποία μπορεί βιολογικά να εγκαταλείψει ο άνθρωπος”.
