Φτάνει αισίως κι αυτή η βδομάδα στο τέλος της. Πουλάκια μου περιμένετε πώς και πώς το Σ/Κ ε;! Τι θα κάνατε όμως, αν σας έλεγαν οτι η Κυριακή ας πούμε δεν θα’ ρθει ποτέ γιατί… απαγορεύεται; Απαράδεκτο; Φρικτό; Ή μήπως για κάποιους εργασιομανείς απλά τέλειο;

Στην πόλη της Ουρανούπολης ( οχι της Χαλκιδικής) όμως, αυτό ακριβώς συνέβαινε.Ο Βασιλιάς Αρπατίλαος είχε απαγορεύσει τις Κυριάκες. Για να μην χαίρονται και για να μην “ξεφεύγουν” οι υπήκοοι του! Απαίσιο ε; Κι όμως ιδανίκη μέρα προς απαγόρευσιν η Κυριακή. Γιατί την Κυριακή δεν γίνονται τα πάρτι γενεθλίων; Ή τα αποκριάτικα ξεφαντώματα; Ε! Όλ’ αυτά απαγορεύονταν, ρητά και κατηγορηματικά απ’ το νόμο.Μόνος νόμος ήταν, ο κόσμος να δουλεύει στα ορυχεία, για να αυξάνεται ο σωρός των διαμαντιών του άπληστου Αρπατίλαου. Ο λόξυγκας όμως, μπορεί να σου συμβεί οποιαδήποτε στιγμή, έτσι; Στη φυλακή έμπαινες άμα σε πιάναν! Η μόνη στιγμή που μπορούσε κανείς να ονειρευτεί ήταν… στον ύπνο του φυσικά. Τι θα γινόταν όμως, αν το όνειρο περιείχε χρώματα, μουσική, γαιτανάκια, τούρτες και κεράκια γενεθλίων;; Με τι καρδιά θα πήγαιναν αμίλητοι στο ορυχείο; Και γιατί δεν έκανε κανείς τίποτα, θ’ αναρωτιέστε. Γιατί ο Βασιλιάς δεν ήταν μόνος. Οι πιο σαρδόνιοι, οι πιο ύπουλοι και οι πιο μουλωχτοί υπασπιστές, βρίσκονταν στο πλευρό του. Για ν’ ανακαλύπτουν νέες απαγορεύσεις! Όμως τι θα γινόταν με τα όνειρα; Έπρεπε να ταχτοποιηθεί ΑΜΕΣΑ. Έτσι ο μοχθηρότερος, ο κακότερος και υπουλότερος υπασπιστής, Σαβρίλιος Βρισελιέ, Αρχιμάγιστρος του παλατιού, παρήγγειλε απ’ τα πέρατα του κόσμου τα πιο μαύρα, θλιμμένα και σκοτεινά υλικά (τύψεις ισοβίτη, δάκρυα κοάλα, πόδια ταραντούλας και ο, τι άλλο μπορείτε ή όχι να φανταστείτε!), για να κατασκευάσουν εφιαλτικά μαξιλάρια. Να κλαίει ο κόσμος στον ύπνο του και να υποφέρει, προκειμένου η πραγματικότητα να φαντάζει ρόδινη! Τι γίνεται όμως όταν ένας πείσμων, ρομαντικός δάσκαλος έχει φυλάξει κάπου στα τρίσβαθα της ντουλάπας του ένα κατακόκκινο τριαντάφυλλο, ένα κομμάτι χαρτοπόλεμο και μια ελπίδα πως αν διδάξει στα παιδιά αγάπη, κάτι μπορεί ν ΄αλλάξει;

Η συνέχεια στο καταπληκτικό παραμύθι του Ευγένιου Τριβιζά “Τα μαγικά μαξιλάρια”. Απαράμιλλος παραμυθάς, αγαπημένος μικρών και μεγάλων, καταφέρνει με γλώσσα άμεση και περιεκτική και υπέρμετρη φαντασία, να εξάψει τη φαντασία των παιδιών και να χαρίσει ενα χαμόγελο (τουλάχιστον) στους μεγαλύτερους. Προσωπικά τον λατρέυω, αφού μεγάλωσα με τις ιστορίες του, περιμένοντας κάθε φορά αγωνιωδώς την επόμενη. Ακόμη τον παρακολουθώ, για να μαθαίνω νέα απο το Νησί των Πυροτεχνημάτων, τη Λιλή την παρδαλή λεοπάρδαλη, τον Πελοπηδαπήδα το λαγό, αλλά και να διερευνήσω αν επιτέλους εξαφανίστηκε ο Τουνελόδρακος ή συνεχίζει να καταπίνει αθώες αμαξοστοιχίες…

Αν έχετε παιδάκια χαρίστε το τους, αν όχι χαρίστε το στον εαυτό σας. Αν πάλι δεν θέλετε να το διαβάσετε, μα προτιμάτε μια, απο σκηνής παρουσίασή του, έχουμε κι απ’ αυτό! Η Παιδική Σκήνη του Εθνικού θεάτρου, το ανεβάζει υπο την καθοδήγηση του Γιάννη Κακλέα (ιδανική επιλογή, αφου ξέρουμε τι έχει να δώσει). Μια ορεξάτη ομάδα νέων ηθοποιών καθώς και η θεατρική διασκευή του έργου απο τον ίδιο τον Ευγένιο, θα μας παραμυθομεταφέρουν το δίχως άλλο!

Βρείτε εδώ το πλήρες πρόγραμμα της περιοδείας και διαλέξτε, που σας βολεύει να το απολαύσετε.

Ακόμη, ανακαλύψτε λίγο ακόμα τον Ευγένιο και τα επιτεύγματά του. Θα ενθουσιαστείτε.

Α! Και καταχωνιάστε και κανά κομμάτι σερπαντίνα… έρχονται δύσκολοι καιροι!

Φιλιάα!

Λ.Μ