Το Θέατρο Τέχνης κλείνει και γιορτάζει τα εβδομήντα χρόνια λειτουργίας του (1942-2012). Ως εκ τούτου λοιπόν έπρεπε να φτιαχτεί μια παράσταση, από συντελεστές που συνέβαλαν και συμμετείχαν στην πορεία αυτή, που διόλου εύκολη δεν ήταν. Ο δραματουργός που συνέδεσε στενά τη δημιουργία του με την πορεία τούτη και μας  αποχαιρέτησε πέρυσι για κάπου ψηλά, ήταν ο Ιάκωβος Καμπανέλλης. Διπλή μνεία χρειάζεται εδώ…

Ο σκηνοθέτης Διαγόρας Χρονόπουλος, πιστός συνεργάτης του Θεάτρου Τέχνης, επιλέγει το έργο (ή καλύτερα τον επιλέγει): “Ο δρόμος περνάει από μέσα”, για τη συγκεκριμένη περίσταση. Με επιχειρήματα, διάθεση και κοινό υποκριτικό κώδικα, οι ηθοποιοί (Αλέξανδρος Πέρος, Αλίκη Αλεξανδράκη, Μαρία Ασλάνογλου, Γιάννης Φέρτης και Γιάννης Δρακόπουλος) παρουσιάζουν μια παράσταση, συμβολική, όσο και επίκαιρη.

Ένας γηραιός ιδιοκτήτης ενός σπιτιού “φαντάσματος”, που ζει με τις μνήμες του, σε όλα τα παλιά έπιπλα και όλους τους συμβολισμούς, ταξικούς και χρονολογικούς που αυτά είναι φορτωμένα, και την καμαριέρα του, έχει ν’ αντιμετωπίσει την νέα γενιά και τη νέα τάξη πραγμάτων, που σκληρή και απαιτητική έρχεται να “επιτεθεί”, στο σύμπαν του. Ένας αντικέρ που εξισώνει και μεταφράζει τα αντικείμενα και τις μνήμες σε χρήμα, ο νεαρός ανιψιός του που χρειάζεται να πουλήσει το σπίτι για να ξεκινήσει καριέρα στην Αγγλία.

Η μάχη του παλιού με το νέο, του καθιερωμένου με το αβέβαιο καινούργιο, του παγιωμένου και συντηρητικού με την ανανέωση. Ο κυνισμός της ζωής που έρχεται αδυσώπητη να σβήσει κάθε τι παλιό. Η σύγκρουση. Όπως και να΄χει, ο σκηνοθέτης επισημαίνει ότι “ο δρόμος περνάει από μέσα μας”.

Ο ίδιος ο Ιάκωβος Καμπανέλλης γράφει για το έργο του: ” Αν με ρωτήσετε αν είναι δράμα ή κωμωδία, θα σας απαντήσω και τα δύο, αφού κανένας μας δεν είναι μόνο σοβαρός ή μόνο αστείος· και αφού ακόμα και η καθημερινή μας ζωή είναι μια περιπέτεια που την περιπαίζουμε και μας περιπαίζει, ανύποπτοι για το ποιος θα γελάσει τελευταίος”.